Impressies Zomerkamp 2000

Zomerkamp 2000 was - zo heb ik gehoord - een belonende ervaring voor alle deelnemers. Sommigen waren enorm enthousiast omdat het voor hen de eerste keer was in zo'n groep en in zo'n omgeving. Anderen waren gewoon blij met datgene waar ze tien dagen voor leefden. Ik maakte, samen met Doru Constantin, deel uit van de Roemeense organisatie. Om zo'n feedback te krijgen van de deelnemers maakte me natuurlijk tevreden.
We hebben een hoop moeite gedaan om de faciliteiten van het kamp te verbeteren. De verbeteringen bleken echter niet zo geweldig en als we niet wat geïmproviseerde 'laatste moment oplossingen' hadden gehad, dan zou het resultaat nog minder zijn geweest. Er is dus nog een hoop ruimte voor verbetering.
Daarom zijn mijn gevoelens na het zomerkamp nogal gemengd: aan de ene kant zou de organisatie beter moeten zijn geweest, aan de andere kant waren de mensen op het kamp blij en dat weegt wel weer op tegen het gebrek aan de perfecte oplossingen. Maar, Zomerkamp 2001, let op! We zijn begonnen aan de zoektocht naar de perfecte oplossingen.

Ioan Petrut (Ro.)

Ik weet niet zoveel over andere zomerkampen maar deze beschouw ik zeker als een succes. Het kamp gaf me de mogelijkheid uit te rusten en ook om, op zeer ontspannen wijze, behulpzaam te zijn. En dat is ideaal voor iemand die het leuk vind wat hij of zij doet. Ik vond de bijbelstudies heel interessant al hadden we nog wel wat dieper in mogen gaan op sommige onderwerpen. Ook had er meer ruimte voor discussie mogen zijn. Voor wat betreft de cursus over het milieu, die wekte zeker mijn interesse voor deze zaken op en heeft nog steeds invloed op me. Maar de grootste winst was het ontmoeten van andere mensen. Hoewel ik misschien niet zo open was naar iedereen, is wat ik hierin gevonden heb nog steeds heel belangrijk en inspirerend voor me.

Liana Ruta (Ro.)

Het is al weer enkele maanden geleden dat iemand me vroeg of ik het leuk zou vinden om samen met Roemeense studenten naar een zomerkamp te gaan. Dit zomerkamp zou plaatsvinden in Roemenië en zou georganiseerd worden door één of andere stichting. Omdat ik nog geen concrete plannen had voor de zomer, besloot ik de gok maar te wagen en mee te gaan. De naam van de stichting was me ondertussen ook bekend geworden: Truvist.
Nadat ik met een paar mensen enkele dagen in Boedapest bivakkeerde, trokken we door naar onze uiteindelijke bestemming: Roemenië. Op een woensdag ergens in augustus arriveerden we in het plaatsje Timisoara, alwaar het kantoor van Truvist is gevestigd. We ontmoetten daar Leo, Sonja en Ioan. Na twee nachten en een verkenning van Timisoara met een Roemeense student, trokken we per trein en bus met de Nederlanders en Roemenen de bergen in. Het begin van het zomerkamp. Het contact met de Roemeense studenten moest wel even op gang komen, maar toen het ijs (je kunt beter zeggen: water, met een temperatuur van ongeveer 35° C) eenmaal gebroken was, begon dan ook echt de uitwisseling, op alle gebieden (cultuur, eetgewoonten, taal, etc.).
Natuurlijk waren er wel verschillen tussen ons westerlingen en de Roemenen. Ook de taal vormde soms een barrière, maar gelukkig stond dit de contacten niet in de weg. We leerden veel van elkaar, onder andere gedurende de nachtelijke gesprekken rond het kampvuur, dat iedere avond lustig werd opgestookt. Het kamp bestond voor een deel uit workshops, respectievelijk projectmanagement, milieubescherming en psychologie. Ieder koos één workshop uit en bezocht deze gedurende vijf dagdelen. Ik sloot me aan bij de groep projectmanagers waarmee we als training zowaar een heuse brug over het nabij gelegen beekje bouwden.
Verder herinner ik me het mooie weer, de mooie natuur, de wandeltochten, de Roemeense woorden, de bijbelstudies, de orthodoxe dienst in een nabij gelegen kerkje maar vooral ook de leuke contacten die ik opdeed (en heb overgehouden). Nog een notitie: toen ik op de terugreis net over de Nederlandse grens kwam, dacht ik nog steeds: als het nu nog zou kunnen dan zou ik direct een trein terug nemen…

Matthijs Nieuwburg (Ned.)

Als Nederlands student ben ik afgelopen zomer mee geweest met het zomerkamp in de Karpaten. Via de internetpagina wist ik van het bestaan van het zomerkamp en omdat ik had gehoord van de mogelijkheden om in Roemenië stage te lopen via Truvist, was dit de ideale manier om me een beeld te vormen van Truvist en de Roemeense cultuur.
Vanuit Timisoara vertrokken we met een Roemeens-Nederlandse groep per trein richting de Karpaten. Na een aantal uren in de volle, warme trein te hebben gezeten stapten we uiteindelijk uit op het eindstation, waar we, nadat we onze flessen hadden bijgevuld met wat water uit de lokale put, het laatste stuk naar het kamp met de bus aflegden. Daar aangekomen zagen we op een soort alpenweide al een heel kampement klaar staan.
De dagen begonnen met een dagopening, tenminste voor diegenen die op tijd uit bed konden komen. Na het ontbijt werden de workshops gehouden waarbij je de mogelijkheid kreeg daadwerkelijk samen te werken met Roemeense studenten. De dag werd afgesloten met een bijbelstudie rond het kampvuur. Tijdens deze gesprekken kwam het verschil tussen de Nederlandse en Roemeense mentaliteit ook sterk naar voren. Op de opmerking van een Nederlander dat zíj toch de generatie waren die de hele situatie in het land konden veranderen, volgde de reactie dat men dat ook al zei tegen de generaties van hun ouders en grootouders. Dan voel je al snel een reactie in je opkomen van 'denk nou eens positief, heb vertrouwen in de toekomst' maar misschien is dat een typisch westerse gedachte. Iets wat wij vanuit onze situatie heel makkelijk kunnen zeggen, wij staan immers aan de zijlijn en hebben alles al. Dan besef je wat voor een invloed de maatschappij heeft waarin je bent opgegroeid, een maatschappij van welvaart waarin je het maakbaarheidsidee met de paplepel krijgt ingegoten. Wat dat betreft vond ik het zeer waardevol dat er ruimte was voor een dialoog tussen twee culturen, omdat dit voor beide culturen het begin vormt van een kritische zelfreflectie. Het einde was al snel weer in zicht, maar ik heb een positieve indruk over gehouden aan deze weken, wat voor mij de doorslag gaf om me in te zetten voor een stageplaats in Roemenië.

Willem Meijer (Ned.)